Buğdayın Türküsü - Pablo Neruda

El ele tutuşarak, safları sıklaştırarak, bir olarak yenilir bazı canavarlar. 

Buğday başakları gibi başı dik ve onurlu, dünyanın en güzel şiirini paylaşmak istedim sizlerle.

*  

Güç olsun diye, yarınlar için umut versin diye. İnsan olmanın ağırlığı omuzlarımızda biliyorum, ama o omuzlarla yüklenip açacağız korkunun kapatmaya çalıştığı kapıları.

Ankara, İstanbul, İzmir, Berlin, Paris, Saraybosna...Dünyanın neresinde olursa olsun, insan insan diyerek sarıldığımızda, ne kadar karanlık varsa boğacağız ışıkla. Nefes alacağız, yeniden. 

BUĞDAYIN TÜRKÜSÜ

Halkım ben, parmakla sayılmayan
Sesimde pırıl pırıl bir güç var
Karanlıkta boy atmaya
Sessizliği aşmaya yarayan

Ölü, yiğit, gölge ve buz, ne varsa
Tohuma dururlar yeniden
Ve halk, toprağa gömülü
Tohuma durur bir yerde
Buğday nasıl filizini sürer de
Çıkarsa toprağın üstüne
Güzelim kırmızı elleriyle
Sessizliği burgu gibi deler de

Biz halkız, yeniden doğarız ölümlerle.




 Pablo  NERUDA

Bir Şiir - Ütopya

Kucaklayabilsem denizi,

Kollarımı açsam, yüzüme çarpsa tüm su,

Beni düşüremeye gücü yetmese, aksa saçlarımdan her bir damlacık,

Balıklar çarpa çarpa yüzerek geçse ayaklarımdan.

Yosuna koksam, genzimi yaksa tuzlu su, sonra boğazımı...

Gözlerimi açtığımda derinlerde bulsam kendimi, çok aşağılarda,

Yeryüzünden bir parça kopuk.

O dipsiz mavide gördüğüm ilk kırmızı balık sürüsüne takılsam.

Durmadan yüzerken, kulağımda suyun söylemekten bıkmadığı melodisine,

Aklımdan sözler yazsam.

Deniz kızı değilim ki ben !

Bir kuyruğum yok, içine su dolan ciğerlerim de..

Sadece rüyalarda kaybolmuş zavallı bir çocuğum ben.

Gökyüzüne sarılmak isteyen, bulutlara sokulmak.

Tüyden bile daha hafif, serseri bir uçurtma gibi savrulan, amaçsızca.

    ***

Uyanmaktan korkuyorum. Tekrar nefes almaktan.

Ayaklarım toprağa değsin istemiyorum.

Sadece özgür olmak istiyorum ben.

Kar taneleri kadar temiz olsun ruhum,

Bu kez içimi açsam gökyüzüne,

Kalbimizde taşıdıklarımız asla veda edemediklerimizdi yer yüzünde.

Burada değil.

Zihnimdeki alt üst olmuş düşünceleri ve içimi bulandıran saçmalıkları yağmurlara tutsam,

Sonun da yeryüzündekilerden daha insan olsam.

Yalan bir rüyadan gülümseyerek uyansam...

    ***

İçimde huzur, ellerimde çaldığım yıldızlar, gözlerimin altında yağan yağmurdan kalanlar.